niks nieuws aan de horizon

Na twee operaties, eindelijk terug thuis.

De rugpijn is al veel beter. De verlamming in mijn voet is niet zo aangenaam. We kijken allemaal uit naar de dag dat dat in orde zal zijn, al hebben jonge oogjes daar misschien een verrekijker voor nodig.

Het afgelopen weekeinde is er één geweest om zo snel mogelijk te vergeten. De afgelopen week ben ik een paar keer naar de kinestiste geweest omdat ik nogal met mijn rug sukkel. Het begon langzaamaan zijn vruchten af te werpen en zaterdagmorgen stond ik op mijn een goed gevoel. Mijn rug deed helemaal niet zo veel pijn als de dagen voorheen. Het onheil dat boven mijn hoofd hing manifesteerde zich als een kietelend gevoel in mijn neus terwijl ik onder de douche stond. Een niesbui later was de pijn in mijn rug meer dan ooit terug. Vanavond zal ik horen wat de kinesiste ervan zegt, maar ik vrees dat ik echt wel mag spreken van een verschot in de rug.

’s Zondags was een rustige dag, waarop we in de vroege namiddag een bezoekje brachten aan een nicht die zopas een dochter op deze wereld gezet heeft. Oone is haar naam, en het is een heel schattig engeltje. Als het ons ooit lukt dit weekend te vergeten, zullen we maar al te graag haar snoetje proberen te onthouden.
Op zondagavond kreeg vrouwlief pijn in haar buik. Aanvankelijk dacht ik aan een hevige kramp, maar de pijn bleef maar aanhouden. Op zoek naar een kersenpittenkussen in de bureau, waar ik tevergeefs de lichtschakelaar omgooi. Bij het uitdraaien van de lamp wordt ik vergast op een blauwe vonk. De stoppen waren doorgeslagen. Toen ik in de schakelkast de stoppen terug aan zette, bleken de lichten in de bureau, slaapkamer, living, keuken, berging en garage niet langer te werken (niet zo tof in de winter als het vroeg donker is).
Ondertussen bleef de pijn bij vrouwlief aanhouden. Dan maar bellen bij de wachtdienst van Gent. We hebben een afspraak in de Martelaarslaan 7. Eens daar aangekomen, blijkt daar echter helemaal geen dokter te wonen. Met de GSM opnieuw bellen naar de wachtdienst, met vrouwlief aan de arm die voorovergebogen van de pijn (terwijl ze helemaal niet het fijngeboelige type is) probeert de straat over te steken, naar de auto. Het enige we te horen krijgen is Luciano Pavarotti die af en toe onderbroken ordt met de mededeling dat alle lijnen bezet zijn. Wat lijkt de tijd traag te gaan als men pijn heeft, en niet weet waar men naartoe moet. De stoppen begonnen nu ook bijna figuurlijk door te slaan
Vijf minuten later krijgen we eindelijk iemand aan de lijn. Het huisnummer is blijkbaar 305. Enkele minuten later staan we aan een gebouw met huisnummers 271 tot 301, waar zich op het gelijkvloers de wachtdienst bevindt (het huisnummer is dus blijkbaar ook geen 305, wat het wel is kan mij echter op dat ogenblik gestolen worden).  Terwijl vrouwlief huilt van de pijn en van de ongerustheid dat er iets met Pinky aan de hand zou kunnen zijn, worden we verzocht van te wachten. Enkele ogenblikken later wordt er op mijn GSM gebeld. Een dokter-van-wacht staat aan onze voordeur en kan niet binnen, wat niet zo verwonderlijk is, aangezien wij ons aan de praktijkruimtes bevinden. Een eeuwigheid lijkt voorbij te gaan eer de administratieve bediende beseft dat er een misverstand gebeurd is, en eer wij bij een dokter terecht kunnen. Daar blijkt dat wij de SIS-kaart van vrouwlief zijn vergeten, en dat de dokter in kwestie niet over het nodige materiaal beschikt om een diagnose te stellen.
Snel naar huis achter de SIS-kaart, die niet zo makkelijk te vinden is, aangezien enkel de lichten in de gang, badkamer en toilet nog werken, maar de kaart zich in een andere kamer bevindt. Aan mijn lippen ontsnapt een vloek waarvan ik hoop dat Pinky hem nooit te horen zal krijgen, maar net op dat moment voel ik het tasje waarin zich de bewuste kaart bevindt.

Volgende halte is de spoed-afdeling. Ik stop de wagen aan de ingang van de spoed, die voor ambulances is voorbehouden, laat vrouwlief uitstappen, en ga snel de auto parkeren. Eens ik binnenstap in de spoed zie ik vrouwlief alleen in de gang, voorovergebogen van de pijn, leunend op de ontvangstbalie: “Er is hier niet eens een stoel!” Snel een dokter zoeken die op zijn beurt een verpleegster zoekt om de paperassen te regelen. Eens de klachten aanhoord, worden we naar de materniteit gestuurd aangezien “buikklachten” en “29 zwanger” voor de geleerde mensen wel eens een oorzakelijk verband zou kunnen hebben.
In de materniteit worden we ontvangen door een verpleegster die we eerder die dag al gezien hadden, toen we op bezoek waren bij Oone.  Zij slaagt erin ons gerust te stellen als we Pinky’s hartslag te horen krijgen. Hoewel dat niet verklaart waar de pijn vandaan komt, kunnen we al iets rustiger ademen.
De gyneacoloog komt vrij snel ter plaatse, zeker als je weet dat hij vlak ervoor met een keizersnede bezig was. Het was blijkbaar een vruchtbare dag, want het was reeds kindje nr 5 die dag. Een kort onderzoek en een echografie later, blijkt Pinky heel gezond en zorgeloos in de baarmoeder van vrouwlief rond te zwemmen. Pinky heeft niks en de pijn de vrouwlief moet ondergaan zou waarschijnlijk een verrekking van enkele ligamenten zijn in de buik. De vrucht van onze liefde begint blijkbaar wat door te wegen op het innerlijk gestel van mijn gemalin. Voor alle zekerheid worden er staaltjes van bloed en urine genomen, om nierstenen en een ontsteking van de appendix uit te sluiten.
Wij kunnen terug naar huis, om van de schrik te bekomen.

De pijn van vrouwlief is intussen vermindert, al moet ze het rustig aan doen. Geen van ons beiden is kan op dit moment schoenen aantrekken zonder een verkrampt gezicht te vertonen.
De kalmte is intussen teruggekeerd ten huize DawnOfNone, in tegenstelling tot de verlichting.

Er valt maar één les te leren uit het afgelopen weekend. Murphy blijft maar beter uit onze buurt, als hij geen slag in zijn gezicht wil.